Felix kent geen pauze, hij kent alleen zichzelf

geschreven door de moeder van Felix

Onder het toeziend oog van zijn moeder schrijven we haar verhaal van Felix (5 jaar). Of het ook zijn vertelling is, weten we niet. Hij alleen kent zichzelf. Maar door het kloppend hart voor dit kind, haar zoon, krijgen we zicht op alles wat in hem stroomt. Op alles wat in haar droomt. Op alles wat hoopt....dat leven ook zijn eigen pauze kent.

Felix is via een rozenboog (boog van dun metaal) over een hek van gaas geklommen van 2.20 meter hoog en heeft zich aan de andere kant van het gaas in de brandnetels laten vallen, die op dat moment bijna een meter hoog waren. Hij droeg een T-shirt en een korte broek, dus ook blote benen. Toen ik hem er uit had gehaald en probeerde de pijn te verzachten door hem zoveel mogelijk te deppen met azijn, trok hij zich los en wilde opnieuw over het hek, de brandnetels in. Toen ik hem vroeg waarom hij dat deed antwoordde hij dat zijn petje er nog lag; die wilde hij gaan pakken. Zijn pijngrens is soms ongelooflijk hoog. Zo voelt hij ook geen kou of hitte.

Ander voorval: het dak lekte en werd gerepareerd. Toen de loodgieter ging lunchen liet hij zijn ladder tegen de gevel staan. Felix wilde buiten gaan spelen. Hij beloofde mij dat hij in de achtertuin zou blijven, maar ik durf daar toch niet op te vertrouwen en besloot eerst de ladder weg te halen. In de tijd dat ik mijn schoenen aantrok was Felix twee hekken doorgelopen, tegen de afspraak in, en zat op het dak. Toen ik bij de ladder kwam rende hij lachend heen en weer over het afdak, zich van geen kwaad bewust. Dat afdak is een meter of vier hoog, het loopt wat schuin en is erg glibberig, zeker als het heeft geregend. Met veel moeite heb ik hem uiteindelijk weer heelhuids naar beneden gekregen, met hulp van de loodgieter.

Felix kan thuis zelf de video bedienen en zet de band op PAUZE als hij naar de WC moet. Bij de oppas thuis mocht hij ook video kijken, maar die is van een ander type die hij niet kan (mag) bedienen. Omdat de oppas even wat ging halen in de keuken was hij alleen in de kamer. Hij moest heel erg nodig plassen, maar omdat hij de band niet stop kon zetten, bleef hij op en neer springend naar de video kijken, plaste uiteraard gigantisch in zijn broek en raakte vervolgens helemaal in paniek. Hij weet overigens wel dat je een band kunt terugspoelen en dat je dus opnieuw kunt bekijken wat je hebt gemist, maar op zo'n moment kan hij daar niets mee. Hij is een paar uur heel erg over zijn toeren geweest, zit hartverscheurend te snikken en roept dan Ik zal nooit meer video kijken en meer van dat soort dingen.

Zelf aankleden is vrijwel elke morgen een strijd. Technisch gesproken kan hij het wel, behalve veters strikken en lastige knopen vastmaken, maar hij heeft moeite het te doen. Je moet elk kledingstuk aanpraten. Dat duurt op goede dagen een half uur, op minder goede dagen komen we te laat op school.

Naar bed gaan is meestal geen probleem, doorslapen is dat wel. Zo rond 23.00 uur gaat hij dromen, schreeuwt en huilt in zijn slaap, is in paniek maar wordt al die tijd niet echt wakker. Hij is op zo'n moment angstaanjagend sterk en wordt heel boos als je hem wilt troosten. Alles wat hij die dag (of week, of maand soms) heeft meegemaakt wat hij niet heeft begrepen, komt er dan uit.

De meeste nachten komt hij drie, vier keer uit zijn bed, maakt me wakker en laat zich dan weer terugsturen. Voor hem begint de dag altijd rond 06.00 uur, ondanks rolluiken om de kamer te verduisteren, wekkers met een briefje waarop staat hoe laat hij wakker mag worden enzovoort. Dat betekent dat mijn ochtenddouche om 05.30 uur plaatsvindt, want als hij eenmaal wakker is krijg ik de kans niet meer.

Hij is niet van nature wreed voor dieren, maar hij kan onze kat soms heel erg pijn doen door het dier plat tegen de grond te drukken en er boven op te gaan zitten, of hem vast te houden aan zijn staart. Hij moet daar heel hard om lachen; hij heeft totaal geen besef dat de kat pijn heeft en bang voor hem is. Straf en een goed gesprek helpt niets; hij doet het gewoon weer, terwijl ik naast hem sta. Hij doet het dus niet stiekem, waardoor ik denk dat hij het niet doet om te pesten.

Op grote veranderingen in plannen reageert hij redelijk flexibel, maar kleine veranderingen zijn voor hem erg ingrijpend. Bij het eten koken mag hij bij bepaalde handelingen helpen, zoals bijvoorbeeld de aardappels afspoelen, of bij de magnetron op start drukken. Als ik dat een keer zelf doe omdat ik haast heb of omdat hij het te druk heeft met een computerspelletje is daarna het huis te klein als hij merkt dat het al gebeurd is. Om die reden vloog na een half uur strijd het bord met de inmiddels gekookte aardappelen door de lucht; hij kon ze niet opeten, want hij had de magnetron niet aangezet. De reactie op dergelijke kleinigheden is volkomen buiten proportie.

Op visite gaan bij familie of vrienden wordt tot het uiterste beperkt; een bezoekje duurt doorgaans 1 pakje appelsap en een koekje lang. Langer is niet te doen. Zeker als er goedbedoeld iemand met hem gaat stoeien. Voor je het weet loopt het uit de hand, want Felix kent de grens niet tussen stoeien en hard slaan. Hij kan niet stoppen als de ander (kind of volwassene, maakt niet uit) duidelijk aangeeft dat het genoeg is geweest.

Op straat weet hij dat hij moet uitkijken voor auto's, maar even zo vrolijk kijkt hij links, rechts en nog eens links en stapt dan vlak voor een auto de weg op. Hij moet altijd vastgehouden worden.

Zijn motoriek is niet goed. Om te voorkomen dat hij valt, rent hij altijd. Gewoon rustig lopen is heel moeilijk, hij heeft dan gewoon niet genoeg snelheid om rechtop te blijven. Door dat hollen gaat er natuurlijk nog al eens iets mis; hij rent tegen mensen op, loopt kinderen finaal omver, rent tegen een muur of de kast in, enzovoort. Hij ziet het gewoon niet.

Felix is erg spontaan en ziet er geen been in om iedereen die het maar horen wil, te vertellen hoe hij heet, hoe ik heet, waar we wonen, wat we die dag eten, enzovoort. Daarbij pakt hij diegene stevig vast om te voorkomen dat ze weglopen voor hij uitgesproken is. Hij vertelt daarna meestal een stuk uit een videofilm of een computerspelletje, voor hem het meest interessante wat er is maar voor een buitenstaander absoluut niet te volgen. Hij snapt echt niet dat een ander dat niet wil aanhoren en wordt boos of verdrietig als hij wordt weggestuurd. Pogingen om hem af te leiden werken niet. Als hij iets in zijn hoofd heeft, is het ongeveer onmogelijk om hem op andere gedachten te brengen. Een normaal gesprek voeren is onmogelijk.

's Morgens heel vroeg probeert hij nogal eens om buiten te gaan spelen. In pyjama. Hij doet de voordeur open en glipt naar buiten, op sokken of op blote voeten. Dat doet hij ook als het vriest; het schijnt hem niet te deren. Hij merkt het niet eens.

Ik heb inmiddels een enorm slot op de deur gezet dat met een sleutel open moet worden gedraaid, en die sleutel heb ik bij me.

Hij is inmiddels zindelijk (op een ongelukje na, als hij het te druk heeft met andere dingen en vergeet om te gaan, of niet weg kan - zie voorbeeld video) maar kan nog niet zijn billen afvegen.

Als er te veel herrie is (een ander kind dat gilt op de glijbaan bij McDonalds, of een oproep in de supermarkt voor een extra kassa, of een auto die aan komt scheuren, of de andere kinderen tijdens de zwemles of wat dan ook) drukt hij zijn handen stijf tegen zijn oren en schakelt zichzelf gewoon uit. Soms wordt hij daar ook heel bang van en begint te gillen dat ze stil moeten zijn.

Wat niet kan is op bezoek gaan, spelen met andere kinderen, spelen bij andere kinderen thuis, normale zwemles, normaal onderwijs, zonder toezicht buiten spelen, dingen net even anders doen dan de dag daarvoor...